ایران - خطر اعدام قریب‌الوقوع ۹زندانی در زندان گوهردشت کرج

خطر اعدام 9  زندانی

9زندانی در زندان گوهردشت جهت اجرای حکم جنایتکارانه اعدام ، به سلول انفرادی منتقل شدند

اعدام ها ي روزانه در دولت آخوند روحاني همچنان سير تصاعدي را طي مي كند و به رغم ابراز نگراني و انزجار سازمانهاي حقوق بشري و گزارشهايي كه وخامت روز افزون حقوق بشر در ايران را نشان ميدهند، رژیم آخوندی روز دوشنبه ۱۳ مهر, ۱۳۹۴، نه زندانی محکوم به اعدام را جهت اجرای حکم به سلولهای انفرادی زندان گوهردشت کرج منتقل کرده است.

بنابه اين خبر،زندانیان محكوم به اعدام محمد بیک محمدی، مجید جوان خلیل پور، مرتضی بیات، محمد میکاییل زاده، حمیدرضا اژدری، علیرضا رحیمی، داریوش شیرازی، محمد عزیزآبادی و محمد بیگی نام دارند.

گفته می‌شود قرار است حکم اعدام این زندانیان سحرگاه روز چهارشنبه در محوطه زندان گوهردشت اجرا شود.

افزايش روزانه اعدام بويژه پس از نوشيدن جام زهر اتمي توسط رژيم نشانه ترس و نگراني رژيم از وضعيت انفجاري جامعه است. رژيم با اين اعدامها ميخواهد مردم را از تجمع و اعتراض براي مطالبه حقوق پايمال شده خود كه بدون ترديد گسترش و پيوستن اين تجمعات به يكديگر رژيم غرقه در بن بست و بحران ولايت فقيه را تضعيف و ناتوان مي سازد و تداوم آن به شكستن فضاي اختناق و تغيير و تحولي بنيادين كه همانا فروريختن

پايه هاي نظام پوسيده اي كه جز زندان و شكنجه و اعدام و غارت و چپاول و ويرانگري و صدور تروريسم به بيرون از مرزهاي ايران مانند سوريه و يمن و لبنان و عراق و بحرين و عربستان و ... هيچ هنر ديگري ندارد راه مي برد.

رژيم ميخواهد با اين اعدامها مردم را از اعتراض و قيام بترساند! نترسيم، نترسيم ما همه با هم هستيم. ماهي سياه كوچولو گفت: همه اش كه نبايد ترسيد. راه كه بيفتيم ترسمان مي ريزد.

ترس و وحشت رژيم از راه افتادن چشمه ها و جويبارهايي است كه به رودهاي خروشان و دريايي خشمگين و پرتلاطم و طغيان تبديل مي شوند. همان درياي خروشاني كه در قيام هشتاد و هشت شاهدش بوديم و مي تواند به سرتاسر ايران گسترش يابد و بي ترديد چنين خواهد شد. بپاخيزيم.

ایران - نامه زندانیان سیاسی زندانهای اوین، گوهردشت و مرکزی کرج دررابطه با جان باختن " شاهرخ زمانی " در زندان

زندان مرکزی کرج زندان اوین زندان گوهر دشت

زندانیان سیاسی زندانهای اوین، گوهردشت و مرکزی کرج در نامه‌یی خطاب به مردم ایران به مرگ مشکوک زندانی سیاسی مقاوم، فعال کارگری شاهرخ زمانی اعتراض کردند. 

خطاب به هم میهنان عزیز و همه وجدانهای بیدار:

باز هم فقدان یکی دیگر از یاران هم بندیمان را در حسرت و ناباوری به سوگ نشسته‌ایم... ... گزاره‌هایی ماند 'مرگ بر اثر سکته قلبی' ... ' مرگ بر اثر سکته مغزی' و مرگ بر اثر... . به گزاره‌های عادی و رسمی تبدیل شده... و هیچ‌گاه پاسخی برای چرایی آنها داده نمی‌شود... . چرا که کسی مسئول و پاسخگو نیست... ! 

در شرایطی که انبوه انسانها را در فضایی محدود و ﻣﺤﻴﻂﻲ کاملاً بسته نگهداری می‌کنند، در شرایطی که زندانیان سیاسی - عقیدتی را به‌طور خاص و ویژه حتی از امکان تماس تلفنی با خانواده‌هایشان محروم کرده و کمترین امکان ارتباط عاطفی را هم از آنها سلب کرده‌اند، به‌طوری‌که در مورد زنده یاد شاهرخ زمانی حتی در فوت مادر محترمه‌اش اجازه یک تسلیت تلفنی به خانواده را هم ندادند و یا در جشن ازدواج دختر جگر گوشه‌اش اجازه یک تبریک تلفنی را هم به او ندادند، در شرایطی که امکانات بهداشتی و پزشکی در چند قرص مسکّن و خواب‌آور خلاصه می‌شوند و برای یک 'اعزام اورژانس' به بیمارستان... . درصدها نمونه انبوه تحقیرها، ﺗﺒﻌﻴﺾ‌ﻫﺎ، مانع‌تراشیها و کارشکنیها صورت می‌گیرد که یا اعزام صورت نمی‌گیرد و یا زندانی بیمار خودش مجبور به صرفنظر می‌شود... . علت مرگ باز هم سکته مغزی و قلبی و... ... است؟ ؟ ؟ و یا خود این سکته‌ها معلول چیز دیگرند... ؟ ؟! در شرایطی که زندانیان سیاسی نه فقط هواخوری متعارف و معمولی را ندارند بلکه پنجره سلولهای آنها را هم با صفحات آهنی پلمب کرده‌اند تا هیچ هوای سالمی برای استنشاق وارد بند نشود و انبوه زندانیان مبتلا به انواع بیماریهای تنفسی، قلبی، عروقی... . تنها هوای بازدم یکدیگر را تنفس می‌کنند... و این موارد تهدید و خطر بارها و بارها گزارش شده و به‌خاطر آن اعتصابها و اعتراضهاﻳﻲ صورت گرفته... راستی زنده ماندن امری تصادفی است یا مردن؟ ؟ ؟! و باز علت مرگ سکته است؟ ؟